من صدیقه نیستم! هدی ام !

اومدم خبر بدم بهتون از طرف صدیقه جون:!

کامپیوتر جناب صاحب وبلاگ به طور وحشتناکی کپک زده!

این بود که ایشون رسالت رسوندن این پیام رو بر دوش بنده نهاد

و گفت که بهتون عرض کنم حالا حالاها نمیتونه از کامپیوتر کپک زده استفاده نماید!

چقدر حال میده آدم بیاد تو وبلاگ یه نفر دیگه!!!

خدا کنه یه چند وقتی کامپیش کپکی بمونه که من بیام اینجا!!!بهش نگینا!

اگه تغییر ناگهانی در وضع وبلاگ رخ داد  به اینجانب مربوطش ربط نداره ها!

اومدم خدافظی.داریم میریم.

خلاصه که اگر بار گران بودیم رفتیم...  اگرهم مهربان بودیم رفتیم...

بالاخره ماهم دیگه رفتنی شدیم.باید بگم واقعا نرفته دلم  داره تنگ میشه.موضوع ازین قراره که دیگه باید از خواجه ربیع بریم.راستشو بخواین تبعید شدیم.حالا به کجا؟ داریم میریم

""پلنگ خونه ی نوفل لوشاتو"

دیگه باید کم کم اسم پلنگ خونه رو بذارن"پلنگهای صورتی فرزانه مقیم مشهد"البته شعبه ی ۲.

هنوز پلنگ خونه رو آماده نکردن.دارن رنگش میکنن تروتمیز شه.چون بروبچ فرزانه می خوان برن توش.زشته پلنگ خونه باشه دیگه.در هر صورت

خداحافظ راه آهن

خداحافظ خواجه ربیع

خداحافظ کوچه ی ۱۰۰۰۰متری عباس خزایی

خداحافظ سوپر جواد!!!

خداحافظ لات و لوتای خواجه ربیع!!!

خداحافظ مدرسه ی عهد دقیانوث(تحقیقات ثابت کرده املای بچه های تیزهوش ضعیفه.گفتم بدونین خدایی نکرده سو تفاهم پیش نیاد!)

راستی به قول آقای "ع"دیگه بالا شهری شدیم

سلام.فردا اول مهره و باز بد بختیا شروع میشه.دوباره باید ساعت 5ونیم بیدار بشیم و تا 6ونیم آماده بشیم و بریم مدرسه که نمره ی انضباط!!!کم نشه.آخه من یکی اگه تاخیرم داشته باشم از انضباط تجدید میارم!اازینا گذشته،همه خودکشی کردن تابستون مثل خر درس خوندن(اگه الان داییم اینجا بود میگفت اگه خر درس میخوند که دیگه نمیشد خر!)ولی من؟!!! تازگیا دل و دماغ آپیدنم ندارم.قرار بود خیلی چیزا واستون بذارم.ماجراهامون توی هفته ی معلم و خاطرات انتخابات.که اگه بنویسمشون 7-8تا آپی میشن.بگذریم.خلاصه و با خیلی سانسور؟؟؟ ادامه ی ماجراهای شب قدرو میگم.

جاتون خالی دعا تموم شد و منتظر دایی جون توی صحن نشسته بودیم.یه خانواده ی دیگه هم روبه رومون بودن.یهو دیدیم خادمه داره بیسیم میزنه که یه دکتر بفرستین.مثل اینکه یکی ازهمون روبه رویی هامون حالش به هم خورده بوده؟!!!حدود یه ربع من و سایه نشسته بودیم ولی دکتر نیومد!جالبه بدونین اون صحنی که ماتوش بودیم خودش یه اورژانس داشت!!!

توی همین مدت شماره داییمو میگرفتیم تاپیداش کنیم.آنتن نمیداد.وقتیم میداد مشغول بود(آخه سه نفر،یعنی من و سایه و آبجیم همزمان شماره میگرفتیم!!!)تصمیم این شد مادوتا همراه جدانشدنی رو بفرستن دنبال دایی.زنداییم گفت بریم دم پارکینگ.منم آدرسو پرسیدم.سایه دستمو کشید که من بلدم.بیا بریم.ما هم چنان 20دقیقه راه رفتیم ولی نرسیدیم.از آخر سایه گفت بیا از یه خادم بپرسیم!ازین این ور به اون ور دنبال خادم رفتیم.شانس ما یکی هم نبود. همین بین یه پسره دادزد:خانوم دمت بیرونه!!!ما هم خیلی سنگین و متین رد شدیم.طرف ولی خیلی سمج بود.همش میگفت دمت بیرونه!

ماهم شک کردیم نکنه دم داریم و خبر نداریم.یه نگاه پشت سر انداختیم.یهو فکمون افتاد.کمر مانتوی سایه یه متر از زیر چادرش بیرون بود!یکی زدم تو سرش گفتم خاک... آبرو نذاشتی.همین کم بود یه شتر دنبالمون بیفته بگه دم داری!!!

 خلاصه پارکینگ پیدا شد و ما منتظر دایی دم باغچه نشستیم.یهو دوتا خادم رد شدن.منم ازجام پریدم:ا...آقای "ج"!!!سایه مونده بود "ج" کیه.یه ساعت توضیح دادم که "ج"یکی از مسئولای بسیجه که توی اردوی راهیان با ما بود...حیف یکی دیگه باهاش بود.وگرنه زبون میریختم امسال منو قاچاقی ببره جنوب.نمیدونین چه ماجراهایی باهاش داشتم.اینقد تو مناطق هوامو داشت که بچه ها فکر کردن فامیلمونه.مامانم حسابی میشناسش.از بس ازش خاطره گفتم.بعدا ماجراهامونو با اونم میگم واستون.

با هزار تابلو بازی دایی رسید.رفتیم پیش بقیه.اون مدت که نبودیم دکتره رسیده بود و کلی ملت خندیدن.آخه اون زنه ادا در میاورده.حالش خوب بوده از اولشم.دکتره هم فهمیده بود و بهش آب مقطر زده!!!

خلاصه.اون شب خیلی حال کردیم... . ببخشید حسابی خلاصه شد.حوصله توضیح ندارم

بالاخره بعد یه ماه و ۳روز رفتم حرم.واسه احیای شب ۲۱.چون نزدیک حرم شلوغه طرح ترافیک فعال شده و جز اتوبوس و یه سری ماشین خاص نمیرن حرم.ماهم ساعت۸ونیم راه افتادیم بریم با اتوبوس حرم.حالا با کی رفتیم؟من و مامان و آبجی خانوم به همراه زندایی و دو پسر دایی و یک عدد دختردایی که همیشه بامنه!

اولش که رسیدیم ایستگاه فهمیدیم بلیط نداریمبا این جمعیت!!!چهارتا بلیط پیداشد.همونو دادیم!حالا سوار شدیم.یه صندلی خالی پیدا شد.تا ایستگاه بعدی تعارف میکردیم کی بشینه.از آخرم یکی دیگه سوار شد و نشست!عیب نداره کنف شدیم دیگه.بعد سالی چندتا صندلی پیدا شد نسشتیم.حالا ایستگاه آخر شده ما نمیدونستیم.نشسته بودیم خاطره میگفتیم.یهو دیدیم همه پیاده شدن.منم بی خبر از همه جا یه سخن تاریخی گفتم:شانس نداریم که.اولش که اومدیم همه جاها پر بود.حالا که رسیدیم همه پیاده شدن!

خلاصه با یه خفت و خاری پیاده شدیم!!!توی مسیر  مامان وآبجی و پسر دایی ها با هم من و دختر دایی گرام(همون سایه ی من بدبخت که تو شبم باهامه)یه تیم شدیم که طلایه دار سپاه هم بودیم!اینقدر گرم حرف زدن شدیم که یهو یکی داد زد:کجا؟ازین طرفه حرم!اونجا بود که متوجه شدیم دونفر(خودتون که میدونین کی)مثل بعضی احشام!!!سرشونو پایین انداخته بودن و میرفتن!بماند توی راه چه اتفاقایی افتاد... رسیدیم حرم.حالا یادمون رفت به امام رضا سلام کنیموسط راه یهو یادم افتاد!رفتیم صحن کوثر.هوا هم بس ناجوانمردانه سرد بود.منم که قبل رفتن حموم بودم.موهام خیس!مثل بید میلرزیدیم!من و پسر دایی جون رفتیم کتاب دعا بگیریم.۵تا من برداشتم.۲تا محمد.اومدیم دیدم سایه جون!سه تا دیگه هم آورده.حالا یکی نیست بگه به توچه.آخه تو که ریاضیت خوب نیست واسه چی آبروریزی میکنی؟باز دوباره من و محمد برگشتیم کتابارو پس دادیم.اونم با چه افتضاحی!!!!برگشتیم.دستور صادر شد برگردیم واسه کفشا نایلون بیاریم.خادمه تا مارو دید خندش گرفت.منم با کمال پررویی گفتم:پلاستیک ندارین؟ اونم با هزار بدبختی خم شد بعد یه ربع یه دسته پلاستیک گذاشت روی میز!منم چندتا دادم محمد.با خودم فکر کردم شاید کم باشه!سه چهارتا دیگه هم برداشتم.دیدم خادمه بد نگاه میکنه!!!وقتی رسیدیم فهمیدم که ۵تا اضافی برداشتیم!دادمشون دست محمد گفتم ببر پس بده!اونم بلند بلند گفت:همش تقصیر توئه.آبرو واسه آدم نمیذاری که!خودت پس بده. منم دیدم خیلی تابلوئه پس بدم.با خودم آوردمشون.نشستیم.دعای جوشن شروع شده بود.ماهم همراه شدیم.من و سایه.بعدم محمد و معین و زندایی نشستیم.مامانم و خواهرم اونطرف نشستن.وسط دعا چشای سایه جون این طرف اون طرف دنبال سوژه خنده بود.این جور مواقع بازار خنده و مسخره بازی ما روبه راهه.دور وبرمون شلوغ شد...

ولی نباید زیادی شلوغش کرد دیگه.خداوکیلی کدوم آدم عاقله که به خاطر سوسانو خودکشی کنه؟یا یه سر به سایتای خبری که بزنیم کلی مطلب پیدا میکنیم که طرف هم سن بابابزرگ من که مثلا باید الگو باشه واسه ماها رفته از ثبت احوال شکایت کرده که چرا اسمشو جومونگ نذاشتن!!!

واقعا جای حسرت خوردن داره.حالا یکی نیست به اون یارو بگه اگه اسمتو جومونگ بذاری شخصیتتم میشه جومونگ؟نه جدی.چی میرسه بهت؟خدایی؟؟؟!!!

بگذریم ازاین مسائل.ولی تاحالا از خودتون پرسیدین غیرت ایرانیا کجا رفته؟یعنی اینقد ارزش داره که کلی هزینه صرف کنیم و جومونگ و دارو دستشو بیاریم ایران و همه جای ایرانو مجانی!نشونش بدیم.بعدم کلی فرش و قالیچه و صنایع دستی که قیمتش خداتومنه مفت و مجانی بدیم بهش و تازه ممنونشم باشیم که آقا قدم رنجه فرمودند و پا رو تخم چشامون گذاشتن و افتخار دادن تشریف فرما شدن؟نه خداییش این درسته؟

از استقبال باشکوه مردمی و هزینه هایی که پرداختن و مصاحبه هایی که کردن گذشته ولی یه چیزی شنیدم که آتیش گرفتم.هنوز از راست و دروغش مطمئن نیستم و آرزومم اینه که راست نباشه.شنیدم ۸آبان یعنی روز تولد امام رضا(ع)قراره بیاد مشهد.رستوران پدیده شاندیز!!!تا اینجاش میشه کنار اومد.ولی زمانی کفرت در میاد که بفهمی یه عده بلیطهای پدیده رو با قیمت ۵۰هزارتومن پیش خرید کردن!فقطم واسه دیدن اون دارن میرن.جون من زور نیست؟به جای اینکه تولد امام رضا کاری کنن آقا خوشحال شه یکیو دعوت میکنن که حتی مسلمونم نیست!بعد شیعه ها به جای اینکه برن حرم پامیشن میرن دیدن یه ...

من که نمی تونم باهاش کنار بیام.تازه جناب "سونگ ایل گوک"کلی به ملت چیز ندیده ی ما تو دلش خندیده!فعلا روش نمیشه بگه.

ازین عکس میشه به آسونی تشخیص داد ایرانه.نه از آرم میکروفوناش.از گل روی میزش!!!

ریاضی داشتیم. اون ساعت نمی دونم آفتاب از کدوم طرف در اومده بود که آقای «م» دیر کرده بود. بچه های پخش و پلا بودن و هر کی واسه خودش یه کاری می کرد. سه تا از بچه هامون پایین بودن. یهو یکی شون میبینه که آقای «م» داره میاد. واسه همینم چون فکر می کرده آقای «م » میره دفتر، به اون دو تای دیگه میگه : «ع» اومد. «ع» اومد. («ع» اسم کوچک آقای «م » بود.9 سه تایی با خنده داشتن راه می رفتن که می بینن آقای «م» پشت سرشونه!

از خجالت آب میشن میرن توی زمین! حالا ندو، کی بدو. می رسن به در کلاس. از شانس بدشون که می خواستن شناسایی نشن، در کلاس باز نمی شده!!! اینا هم خودشون محکم میزن به در و کلی تلاش می کردن درو باز کنن. آقای «م » هم با خنده بهشون نزدیک میشه و میگه : ندوین خانوما، اشکالی نداره، اشکالی نداره!!!

پ.ن : آدم ته دریا سیگار بکشه، این جوری کنف نشه!

آقا ما دلمون خوش بود حسابی طرفدار دکتریم و حسابی حال مخالفارو میگیریم.ولی این ننمون!!!زد رو دستم!فکم آویزون شد.بابا تعصب دیده بودیم.ولی نه تا این حد!

موضوع اینه که مامانم عاشق رنگ سبز بود.البته تا قبل از اینکه چیز بشه!از زمان انتخابات یهو(همون غیر مترقبه)نظرش عوض شد.حاضره زرد و قرمز و نارنجی جیغ بپوشه که سبز نپوشه!تازه این یه گوششه.

توی فروشگاه مانتو:

پت:وای مامان!چه مانتوی قشنگی.

-آره خیلی قشنگه.بخرش.

آقا این مانتو رو میشه بدین؟

-بله.البته.چرا که نه؟

...

مانتو رو پوشیدمو خیلی بهم میومد.حالا ننمون این جوری ضد حال زد:

رنگ دیگشو ندارین؟

ـنه.این کار فقط سبزه.

-ممنون.پس نمیخوایم!

...

توی کفش فروشی و گالری روسری و حتی جوراب هم تحریم شدیم که اگه اقدام به خرید رنگ سبز کنم با همون لباس از خونه به بیرون پرت بشم!

هرچند حسابی حال گیری بود ولی خدایی عشق کردم مامی.به این میگن طرفدار!

                                                                خاکی و صمیمی و گرم

                                                                             واسه عشق بازی موجا

                                                                                                    قامتم یه بستر نرم

                                                                                یه عزیز دردونه بودم

                                                                  پیش چشم خیس موجا

                                                              یه نگین سبز خالص

                                                    روی انگشتر دریا...

                                             تا که یک روز تو رسیدی

                                                      توی قلبم پا گذاشتی

                                                                 غصه های عاشقی رو

                                                                          تو وجودم جا گذاشتی

                                                                      زیر رگبار نگاهت

                                                     دلم انگار زیر و رو شد

                                          برای داشتن عشقت

                                  همه جونم آرزو شد

                                        تا نفس کشیدی انگار

                                                      نفسم برید تو سینه

                                                                 ابر و باد و دریا گفتن

                                                                            حس عاشقی همینه...

                                                                اومدی تو سرنوشتم

                                                    بی بهونه پاگذاشتی

                                                 اما تا قایقی اومد

                               از من و دلم گذشتی

                                        رفتی با قایق عشقت

                                               سوی روشنی فردا

                                                        من و دل اما نشستیم

                                                                چشم به راهت لب دریا...

       دیگه رو خاک وجودم

                نه گلی هست نه درختی

                                           لحظه های بی تو بودن

                                                            می گذره اما به سختی

                                               دل تنها و غریبم

                            داره این گوشه میمیره

                                         ولی حتی وقت مردن

                                                 باز سراغتو می گیره

             میرسه روزی که دیگه

                          قعر دریا میشه خونم

                                   ولی تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می خونم....

آپیدم با یه سری خاطره ی جدید از انتخابات.

اون روزی که رفته بودم سرراه رئیس جمهور یکی از بچه های جنوبو دیدم.کلی حال کردیم با هم.با خانواده بود.همه بچه باحال.جاتون خالی کلی حال جبه ی مخالفو گرفتیم!

پسرا هم کرم ریزی شون شروع شد.هماهنگ کرده بودن حال ماهارو بگیرن.یهو باهم میدویدن.ماهم فکر می کردیم رئیس جمهور اومده!عکسارو بالا می گرفتیم.بعد یهو ماشین خبرنگارا رد میشد.همه هم توی ماشین نیشاشون تا بنا گوش باز بود.(به ما می خندیدن که مسخره شده بودیم.)پسراهم که مثلا دنیارو بهشون داده باشن ذوق می زدن!

توی همین گیر ودار یهو فکم افتاد.یکیو دیدم.

کی بود؟

آقای "زز"!!! اومده بود استقبال.یه پرچمم داشت.

ذوق زدم.رفتم طرفش.

-سلاممممممممممممم!

-؟؟؟!!!سلام.(آخه من که دانش آموزش نبودم.منو نمی شناخت طفلی.تعجب کرده بود من کیم؟)

منم سوژه گیر آورده بودم.زنگیدم به هدی.

-سلام.بگو کیو دیدم؟

-چه می دونم.رئیس جمهور.

-نه بابا."زز" اومده استقبال!

-جدی؟!الآن کجاست؟

-اومد به طرف حرم.

-کاش می گفتی هدی سلام رسونده.

-باشه.اگه دیدمش میگم.کاری نداری؟بوووووووووووووووووووووووووووووووووووس.

-بوسسسسسسسسسس

در واقع این پستو گذاشتم تا ازشون تشکر کنم.از همین جا میگم:

آقای"زز" خیلی ماهین!

امتحانا به رحمت ایزدی پیوستن.ولی شهریور دوباره میان!!!

این مدت که آپ نکردم یه وقت توهم نزنین که درس می خوندم.نه بابا.راستشو بخواین پشت صحنه ی انتخابات فعالیت داشتم!

وای.........

اگه مامانم بفهمه توی راه مدرسه تا خونه چه تبلیغاتی کردم پوستمو می کنه!

خب راستم میگه دیگه.من که هنوز سنم به رای نمیرسه.ولی با این کارام جونمو به خطر انداختم!

نیستین ببینین چه اوضاعی تو مشهده.دعوا سر کاندیدای مورد نظر.زد و خورد و...

اون وقت تو این اوضاع بنده با جرات تمام تبلیغ می کردم.بعد انتخابات میگم واسه کی و چه خاطرات جالبی داشتیم.

فعلا بای تا های

خیلی اذیتش کردیم.امیوارم حلالم کنه.

با نهایت تاسف و تاثرِِ درگذشت خاله ی گرامیتان راتسلیت عرض می کنیم.مارا در غم خود شریک بدانید

به!مارو چه به این لحن.با همون لحن خودمون می نویسیم:

غم آخرتون باشه.ما که نمی تونیم بیام تربت تا باتشریف فرمایی و صرف نهار موجب تسلی خاطر بازماندگان بشیم!

همین جا فاتحه خوندیم.شما هم برای آمرزش روح آن مرحومه ی مغفوره یه چیزی بدین بخوریم!!!

(نمی گم ۲تا بستنی که قول داده بودین.چون واسه عزیز از دست رفته بستنی نمی دن.شما همون ناهارو بدین.خدا بده برکت)